Oljefritt Lofoten, Vesteralen og Senja!

Doorweekt door de regen op een julidag stond ik trillend op Amsterdam Centraal. Het was juli, dus trillen van de koud deed ik niet. Nee, ik geef toe. Het waren toch een beetje de zenuwen die mijn knieën deden knikken. Ik wist dat ik met het JMA team, Koen, Anna en Van-Nhi, 28 uur zou doorbrengen in de trein. Acht-en-twintig en zelfs een half uur. Via München, Berlijn en dan met de nachttrein via Malmö naar Oslo. Oslo! Noorwegen! Daar zal het gebeuren.

In Noorwegen zouden wij een week lang doorbrengen. Eerst een dag in de hoofdstad Oslo om dan nog eens 24 (vierentwintig) uur door te reizen naar Lofoten. Wij waren niet de enige die in de trein stapten om naar Noorwegen te gaan. Zo een 95 andere jongeren stapten ook die week in de trein vanuit Europa of het vliegtuig (wanneer er een oceaan tussen lag, zoals Canada-Noorwegen of Nigeria-Noorwegen). Dat waren dus honderd jongeren bij elkaar om zich te voegen bij driehonderd Noren. Die net iets korter onderweg waren, alhoewel.. Noorwegen is ook groot.

Maar waarom Noorwegen? Wat gebeurt daar dan? In september zullen daar landelijke verkiezingen worden gehouden. Een nieuwe regering gaan vaak gepaard met nieuwe plannen. Een ander onderwijssysteem? Belastingverlaging? Of toch verhoging? Of gaan we nu eindelijk eens naar olie boren in Lofoten?

Wacht! Olieboringen? In de mooie Lofoteneilanden? Met haar mooie visserijen? Het bergachtige Lofoten met haar meren en bergpassen? Dacht het niet. Dus daar waren 100 (honderd) jongeren uit heel de wereld op weg naar Noorwegen om samen met 300 (driehonderd) Noorse jongeren te zeggen:
Oljefritt Lofoten, Vesteralen og Senja!

Oilfree Lofoten, Vesteralen and Senja!

Maar dan stap je in de trein in Amsterdam en je weet dat je er nog 28 (en een half) uur in doorbrengt, wat doe je dan? Boeken lezen als '4-Hour Workweek' (een gemiddelde JMA werkweek komt daar verre van in de buurt) en heel veel potjes pesten. Heel veel potjes pesten.

In Oslo aangekomen was het de eerste dag al duidelijk. Dit wordt een intensief weekend: veel workshops, uitwisseling, culturen, ontmoetingen, ervaringen, verhalen, feesten en treinen. Zo waren we net een dag in Oslo en de volgende avond gingen we alweer in de trein voor 24 (vierentwintig) uur naar Lofoten. Nu wilden we het zien met onze eigen ogen ook waar we voor vochten.

Het JMA team presenteert zich voor 300 Noorse en 100 internationale jongeren.

Dus dan zit je in de trein van Oslo naar Lofoten met zo een honderd internationale jongeren. Wat doe je dan? Brainstormen in de trein. Dat ging nog verrassend goed, men liep van coupé naar coupé. Eerst naar coupé 5 voor een brainstorm over de campagnemaand tegen vuile energie en daarna door naar coupe 4 voor een workshop direct actievoeren (Engelsman Danny vertelde graag over zijn ervaringen toen hij een week lang met acht anderen een energiecentrale had bezet).

UK Danny: 'En zo slopen wij langs de beveiliging van het energiebedrijf.'

De Lofoten eilanden waren zo mooi als verwacht. Nee, mooier. Het had een prachtige natuur met visserdorpjes en felblauwe meren. De zon vond het zelfs zo mooi dat zij ook niet onder wilde gaan (de middernachtzon hadden we net gemist maar er was de hele nacht een ochtendlicht). Mooie hardlooproutes. En goede bergen om te bewandelen.

Het was een onvergetelijke week met waardevolle ontstane vriendschappen, onuitwisbare indrukken, veel opgedane leerervaringen en onuitbare inspiratie en motivatie.

De week leek wel om als een lange dag -letterlijk eigenlijk, zonder zonsopgang-. En voor we het wisten gingen we alweer terug van Lofoten naar Oslo. Iedereen was moe en tevreden.

Maar toch zit je wel weer uren in de trein terug. Wat doe je dan? Potjes pesten. Veel potjes pesten.

Een toch wel Nederlands kaartspelletje, bleek, toen we het uitlegden aan onze nieuwe buitenlandse vrienden.
-'It's kinda like Uno. We call it teasing'.
(..)
-'Hey, you can't end with a tease card'
-'Crazy Dutch, you are making these rules up as you go.'
Nee dat doen we niet. Dat doen de oliebedrijven.

Oljefritt Lofoten, Vesteralen og Senja!

• Het initiatief van Engelse Danny heet No Dash for Gash. Hier lees je daar meer over http://www.nodashforgas.org.uk/
• De Noren weten hoe ze muziek moeten maken. Download hier de speciaal voor de Lofoten actie samengestelde CD https://itunes.apple.com/us/album/samleplate-for-et-oljefritt/id647281320
• Lees alles over het zomerkamp hier http://www.foeeurope.org/yfoee.

(Alles in het Engels. Muziek in het Noors. Mooi taaltje hoor)

De eerste stappen op de groene loper

Ritsen die niet sluiten, broeken die nét 5 centimeter te kort of te lang zijn, schoenen die met geen mogelijkheid aangaan, en modellen die uren te laat komen opdagen; zo heb ik me de hectische aanloop van een modeshow altijd voorgesteld. Gelukkig strookt mijn rijke verbeelding niet altijd met de werkelijkheid, zo bleek een maand geleden, toen de werkgroep Internationale Rechtvaardigheid aan den lijve ondervond hoe het er achter de schermen bij een modeshow aan toegaat.

De Fashion for the Future logo

Toen ik bijna een jaar geleden begon in het bestuur van JMA was mijn voornaamste doel om samen met de werkgroep Internationale Rechtvaardigheid aan de slag te gaan met het thema duurzame mode. Ik heb zelf altijd al een voorliefde gehad voor mooie kleding, maar de laatste tijd voelde ik me steeds schuldiger wanneer ik een nieuw T-shirt kocht bij de H&M of een leuk jurkje bij de Zara. Door programma’s zoals “Bloed, Zweet, en Luxeproducten” en campagnes van o.a. Greenpeace werd ik me namelijk steeds bewuster van de milieu- en mens-onvriendelijke omstandigheden in de mode-industrie. Steeds meer begon ik de noodzaak te zien van een jongereninitiatief voor duurzame en eerlijke kleding die gemaakt is zonder vervuilende bestrijdingsmiddelen en waterverspilling, en met goede werkomstandigheden voor de arbeiders. Deze noodzaak werd voor mij alleen maar urgenter met de recente ongevallen in kledingfabrieken in Cambodja en Bangladesh.

Op een manier kenmerkend voor JMA, koos de werkgroep ervoor om het thema aan te pakken met een positieve insteek. Dus geen negatieve campagne over de misstanden in de mainstream mode-industrie, maar een optimistisch beeld over alle mogelijkheden van duurzame mode, onder de naam “Fashion for the Future.” Door middel van een modeshow op de Dam in Amsterdam wilden we tonen dat er voor jongeren steeds meer manieren zijn om hun kledingkast te vullen met milieuvriendelijke en eerlijke kleding zonder daarvoor heel diep in de buidel te hoeven tasten.

De modellen over de groene loper

Na maanden vergaderen, brainstormen, en mailen was het op 15 juni eindelijk zo ver. De modellen waren geregeld, de visagisten en haarstylisten waren geboekt, de politie en gemeente waren ingelicht, en de kleding was gul gedoneerd door de verschillende vintage- en duurzame winkels in Amsterdam. Met al dat regelwerk was het maar goed dat de werkgroep-leden bleken te beschikken over onverwachte talenten, zoals een jaloersmakend schrijftalent (handig voor de promotie!) en een uitgebreid netwerk. Daardoor was op de dag van de modeshow de verwachte hectiek ver te zoeken en verliep alles van een leien dakje. Nou ja, bijna alles.

De modeshow leverde ons in ieder geval onverwacht veel media-aandacht op. Niet alleen werd de actie aangekondigd op Glamour.nl maar ook stonden we met een mooi artikel in het Noord-Hollands Dagblad. Verder hebben we tijdens de modeshow met een hoop jongeren gesproken, wat soms leidde tot leuke discussies en vooral vaak enthousiaste reacties! Gezien het succes van de “Fashion for the Future”-modeshow zijn we als werkgroep vastbesloten om door te gaan met deze campagne. Laat het brainstormen dus maar weer beginnen!

Lijkt het jou leuk om mee te denken over de nieuwe actie van Fashion for the Future, sluit je dan aan bij de werkgroep door te mailen naar: alexandra@jma.org.

Schaliegas. De toekomst?!

Schaliegas. De kranten staan er steeds boller van. Ieder heeft er een mening over, lijkt wel. Maar zo makkelijk is het niet om hier een mening over te vormen. Zelfs de Partij van de Arbeid met 'milieu-activist' Samsom heeft hier ook moeite mee gehad. De leden werden nogmaals gevraagd om stellingname op dit onderwerp. Diederik Samsom leek even niet meer te weten wat hij ook al weer van schaliegas vond. Even vergeten dat hij in 2011 nog in Boxtel samen met Milieudefensie in protest ging tegen schaliegas? Inmiddels heeft de PvdA ook 'nee' gezegd tegen schaliegas. Maar waarom?

Gelukkig hebben we de foto's nog.

Ook ik geef toe, er is nog weinig bekend over deze vorm van energiewinning. Er zijn zoveel onderzoeken naar gedaan die elkaar ook nog eens tegenspreken. En juist vanwege deze technische onzekerheid lijkt me het geen goed idee om toch door te gaan met proefboringen naar schaliegas. Op dit moment zijn er teveel negatieve gevolgen bekend. En waarom willen wij deze negatieve gevolgen ondervinden? Waarom proefboringen? Er is genoeg ervaring opgedaan in andere delen van het wereld. De film Gasland, die op 24 maart is vertoond door JMA, toont op groot scherm de nadelige gevolgen die het heeft voor mens en milieu.

Eén van de landen waar veel schaliegas gewonnen zou kunnen worden is Polen. Dit zal een verdere opleving van haar economie kunnen betekenen. Het zal onafhankelijkheid van het Russische gas tot gevolg hebben. Een interessante verschuiving in macht. Met mijn Poolse achtergrond is dit iets wat ik dit mooie land erg gun. Maar niet wanneer dit mogelijk ten koste gaat juist aan dit prachtige landschap. De mooie Poolse loofbossen, een kaalslag in dit rijke natuur met nog eens prijkende boortorens. Een voortrekkersrol in de duurzame energiewinning, dat gun ik Polen.

Schaliegas is niet de toekomst. Ook de voorstanders geven toe dat deze vorm van energiewinning ons maximaal voor 50 jaar gaat voorzien van energie. Een duurzaam, toekomstgerichte visie kan dit niet genoemd worden. Zet het arbeid en materieel voor het (proef)boren in voor het verder innoveren en ontwikkelen van duurzame energiewinning.

Daarom zeg ik 'nee' tegen schaliegas en een volmondig 'ja' tegen een daadwerkelijk duurzame toekomst.

Zeg jij ook 'nee' tegen proefboringen? Onderteken de petitie!

Den Haag 2.0

Hoe ziet jouw ideale stad/leefomgeving eruit?

Ik bevond me aan een vertakking van de rivier de Aare in Bern, Zwitserland toen mij deze vraag werd gesteld tijdens een internationale bijeenkomst georganiseerd door Young Friends of the Earth (het Europees jongerennetwerk voor jongeren milieu-organisaties).

Het was een mooie zonnige dag in mei, omgeven door enthousiaste jongeren met passie voor milieu en een bosrijke omgeving inclusief deze mooie glinsterende Aare.

Waar ik gelijk aan dacht bij deze vraag? Aan mijn Den Haag. Had ik dan toch last van heimwee? Of was het een gebrek aan fantasie of creativiteit? Mijn ene groepsgenoot noemde een boerderij in een natuurlijke omgeving. De andere een ecovillage (een sociaal, economisch duurzame gemeenschap).

Waarom ik dan toch op Den Haag kwam? Ik heb het toekomstbeeld dat ik toch heel wat levensjaren er zou kunnen verslijten en hier echt niet tegen op zie: het mooie culturele erfgoed dat het bezit, de bedrijvigheid dat er is, de dynamiek van de grote stad en de samensmelting van allerlei culturen.

Toch zag ik niet het Den Haag van nu voor me. Ik zag een Den Haag 2.0.

Zuiderpark Den Haag. Een mooi stukje groen tussen het gesteente.

Geen auto's. Geen vrachtwagens. Minder steen. Meer bomen. Meer dieren. Meer vogels. Maar minder meeuwen. Meer fietsers. Meer samensmelting tussen culturen. Minder anonimiteit. Meer gemeenschapsgevoel. Meer natuurlijke speelplekken. Meer ontmoetingsplekken.

Volgens mij toch een realistisch toekomstbeeld. Hoe zou ik daar zelf aan bij kunnen dragen? Het groeten en een praatje maken met mijn buren. Mijn eigen biotoop op mijn balkon. Genieten en beschermen van cultureel erfgoed. Ook dit jaar weer Parkpop te bezoeken.

Ik daag hierbij ook jou uit om na te denken over jouw ideale leefomgeving. Misschien zie jij ook een verbeterde versie van jouw stad voor je. Of toch dat boerderijtje?

PS. Hier de muzikale begeleiding bij dit blog.

De Impact van No Impact

Het is weer zover, de No Impact Week is deze week in volle gang gegaan.

De No Impact Week is gebaseerd op de beslissing die de New Yorker Colin Beavan had genomen om een leven te gaan leiden met zo min mogelijk ‘impact’ op het milieu. Geen non-lokale voedsel meer, geen elektriciteit meer, geen nieuwe goederen (behalve voedsel). Dit experiment heeft hij vastgelegd in de documentaire ‘No Impact Man’.

Colin Beavan en zijn gezin hebben het een jaar lang volgehouden, dit moet toch wel te doen zijn voor een week? Nou vandaag (woensdag) op de dag van voedsel had ik de ambitie om enkel plantaardig voedsel tot me te nemen, tot ik me bedacht dat de roomboter op mijn sneetje ontbijtkoek toch ook koeienmelk bevat. Terwijl wanneer ik kijk naar mijn gebruikelijke (vegetarische) eetgewoontes, ik vaak tot de conclusie kom dat ik die avond alweer veganistisch heb gekookt. Zo moeilijk is het eigenlijk ook niet.

De perfecte omschrijving van de 'impact' van No Impact Week.

Voor de studenten onder ons: er bestaat ook een folder met handige tips voor de student. Mijn favoriet: Eet met zoveel mogelijk mensen samen. Dat scheelt energie, tijd, geld en het is gezelliger.

Ik heb vorig jaar ook met de No Impact Week en toen kwam ik al snel tot de conclusie dat duurzaam leven vooral veel voordelen heeft: het bespaart geld (consuminderen), brengt mensen samen (je helpt elkaar) en bespaart het milieu!

Je kan je nog gewoon aanmelden om de resterende dagen mee te doen aan de No Impact Week. En de tips kan je meenemen in alle komende weken van je duurzame leven!

Wie is de vervuiler?

Op donderdag 7 maart kan jij met andere JMA-ers gezellig in Utrecht een avondje spelletjes spelen. Maar het worden niet zomaar spelletjes. We zijn een milieuvereniging dus we hebben speciale versies van populaire spelletjes bedacht. Neem bijvoorbeeld Weerwolven:
Misschien ken jij het spel al: Weerwolven. Het wordt in veel verschillende vormen gespeeld, maar wij als JMA kennen wel een goede weerwolf. De managers van Shell die de burgers van Afrika de angst op het lijf jagen.

De schade die Shell het dorp aandoet.

De spelregels

Het liefst speel je het spel met een groep van minimaal acht man. Eén persoon is de verteller en leidt het spel. De deelnemers vormen samen een dorp en ieder heeft een functie binnen het dorp: Shell manager (weerwolf), journalist (ziener), medicijnman (heks), VN rapporteur (onschuldig meisje), Cupido, rebel (jager) of burger. Ook kan iedereen de rol van stamhoofd (burgemeester) toegewezen krijgen.
Wanneer de kaarten zijn verdeeld en ieder voor zichzelf weet wie hij is begint het spel: ieder doet zijn ogen dicht want de eerste nacht gaat in. Dit gebeurt elke ronde. Ondanks dat ieder zijn ogen dicht heeft gebeurt het ’s nachts. Dan worden er mensen vermoord of ontstaan er liefdepaartjes. Wanneer het ochtend wordt en ieder zijn ogen weer open mag doen vertelt de verteller wat er is gebeurd afgelopen nacht. Wie er dood is gegaan bijvoorbeeld, of misschien is er iemand tot leven gekomen...
Voor de managers is het doel van het spel om zoveel mogelijk olie weg te halen tegen zo weinig mogelijk kosten. Lekkages horen daar bij en burgers gaan dood omdat hun voedselbronnen vervuild raken. De burgers willen natuurlijk hun vege lijf redden en proberen voordat het hele dorp gestorven is erachter te komen wie de managers zijn.
Het is een spel met veel gelieg, gebluf en wantrouwen, maar wel erg spannend en altijd verrassend. Nu vraag je je af: 'Wat doet Cupido nou en is die VN rapporteur wel echt zo onschuldig?' Ontdek het hele verhaal op donderdag 7 maart!
PS. Heb jij ook een milieu-versie van een leuk spel?
Mail, tweet of Facebook ons! bestuur [at] jma.org; @JMA en jma.org/facebook
PPS. Wat is jouw favoriete spel? Laat het ons weten op onze facebook poll!

Foodsovereignty: problems are environmental and social!

Two weeks ago I had a lecture about the social exclusion of peasants (small scale farmers) and the social movements that developed from this in Latin America. Most of them are united in Via Campesina (the peasant route). One day later I got an email from Sophie (Young Friends of the Earth Europe), she was forwarding an invitation from the European Coordination Via Campesina (ECVC) with the question if I wanted to join their youth training/meeting in Budapest. This couldn't be a coincidence! Especially taking into account the fact that although the training was already the following week, it was also the only week in the next half a year that I had no lectures or exams. So it didn't took me long to say 'yes' (although my JMA's new years resolution was to say 'no' more often).

So here I am writing this blog in the train from Budapest back home, still exhausted from this great week but with a big smile remembering all the funny, (Hungarian) dancing and moving moments I had with the group of 33 European farmers and activists. Regrettably also their shocking stories about fights for land, seeds and the big fight against the growing power of multinationals: The fight for food sovereignty in Europe.

This struggle for food sovereignty is super complex. It is not only about farming methods, it is about the right to choose the way you want to grow your food and therefore a whole range of issues is involved. This week we primarily talked about the right to have access to land, gender equality and migration issues, nevertheless my conclusion was that everything is involved. Also the right to live in a clean, healthy and sustainable environment as we are all trying to achieve.

Photo made by Donato

These heavy discussions were all taking place in the youth center of the Council of Europe (not the European Council). This meant that we were having our own meeting room with an incredible view on Budapest's skyline, rooms with beds that were made every day, food that was cooked 3 times a day and last but not least 6 interpreters which were translating everything simultaneously in English, French and Spanish. It took a while to adjust to these clarifying voices in my head but it was a brilliant new experience for me. It was actually necessary because a lot of the participants couldn't speak English and my French is not very useful, not even talking about my Spanish (which could be my challenge for this year). These almost anonymous persons were even walking in the mud, manure and between all chickens for us when we were visiting Matthew's farm 40 km away from Budapest. Thank you.

This visit was a welcome break from the inside discussions and for me very important because it connected me more to the issues we were actually talking about. It made me think of the great work I did in the community farm I was working last year and I realized that I shouldn't only study on the policies concerning the human right to food but always keep the connection with farming myself.

Talking about policies, you all know the Common Agriculture Policy (CAP) of the European Union (EU) and the changes happening this year. YFoEE is doing an action on it, ReCAP, but I want to raise your attention on the campaigns of my fellow participants: Henrik is involved in the ‘Go MAD'-action which encourages young people to meet one of their national European parliament members. ECVC, and the member organizations have also things going on concerning CAP. Ele is trying to organize CAP actions in the UK. Although all the other organizations are mostly working on a national or regional level, they are all heavily influenced by the outcome of the CAP reform so working together towards a fairer and more sustainable CAP is very important. Therefore I committed myself to a European CAP action and make sure we work together and help to create more united actions for a better European agricultural policy. This way we can make a strong statement and big demonstrations like the one we joined during the Green Week in Berlin are possible more often!

I want to thank Annelies for the invite, Sophie for forwarding it and ALL the other participants for teaching me a lot and the great fun we had together. Muchas gracias and see you soon!