maandag 6 september 2010

De eindigheid der dingen

Wat een heerlijk weekend!

Ok, er was een minpuntje. Ik heb namelijk de heerlijke gewoonte om in hotels op blote voeten aan het ontbijt te verschijnen. Dat klinkt misschien gek, maar het is erg bevrijdend. Immers, als je daarna toch weer naar je kamer gaat om tanden te poetsen voor je de straat op stapt, waarom zou je dan eerder dan nodig je voeten verstoppen in het duister van je schoenen? Mijn tenen blijven liever wat langer in de frisse lucht! Maar, tot mijn verbazing ging dit feest afgelopen zondag niet door. Ik verscheen op mijn vrolijke voeten aan het ontbijt van mijn hotel, maar werd geweigerd! Eerst moest ik lachen, maar de hotelmedewerkster keek mij onnoemmelijk serieus aan. Het mocht echt niet, want wat als er iets op de grond zou liggen en ik er in zou stappen? Levensgevaarlijk natuurlijk! Ik keek om me heen naar het brandschone tapijt. Hmmm... hoe groot was de kans? Ik overwoog een relletje te schoppen en ze voor ongastvrije zeurders uit te maken. Helaas schoten de juiste Franse woorden hiervoor me zo snel niet te binnen. Dus toch maar weer naar boven, schoenen aan, en weer naar beneden. Daar deelde de dame-zonder-lach me mede "you are accepted". Ik was er maar blij om, want wat kan je anders. Bij deze: mocht u ooit te gast zijn in mijn nederig onderkomen, en u wilt op blote voeten aan het ontbijt verschijnen, wees welkom!

De rest van het weekend was echter onberispelijk. Afgelopen donderdag had ik het geluk aanwezig te mogen zijn bij een zeer inspirerende en vruchtbare bijeenkomst. Met een aantal van onze meest gewaardeerde leden hebben we gesproken over welke thema's JMA de komende jaren gaat aankaarten. Heerlijke titels als "Energie en Materie" en "De eindigheid der dingen" vlogen over tafel. Daarna vloog ik de deur uit, om de laatste trein naar Brussel te halen. Daar wachtte een lekker zacht bedje in het hierboven al genoemende, lekker standaard maar comfortabele NH hotel. Vervolgens mocht ik het hele weekend doorbrengen met Communication Officers van Friends of the Earth, inclusief heerlijke lunch en gezellig diner. Wat een geluksvogel ben ik toch!

Op zondag vroeg Allen, onze collega uit Oeganda, me om een gunst. Hij had nog nooit in een trein gezeten, en wilde dit graag eens meemaken. Dus, op naar het station! Wij rennen door de straten van Brussel. Super zonde want de zon scheen heerlijk, maar we moesten deze trein halen, want de NS had de volgende geannuleerd. Eenmaal op Brussel Midi gooide de rij voor de kaartverkoop toch nog roet in het eten. Dat vond ik toch wel zonde, en dus vroeg ik de conducteur of Allen alsjeblieft een klein stukje mee mocht rijden, tot Brussel Centraal. Hierop antwoordde de beste man: "Maar dat is maar 3 minuten, hoor!"

Lang leve niet moeilijk doen

Liefs,
Paulien

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen